Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ του OSWALD SPENGLER


Διάβασα ή μάλλον απόλαυσα την περιπέτεια του διαβάσματος του δίτομου έργου του Όσβαλντ Σπένγκλερ «η παρακμή της δύσης».
Η περιπέτεια αυτή κράτησε πάνω από χρόνο και επαναλαμβάνεται, έτσι όπως γίνεται με ένα ποίημα που ξαναδιαβάζεται πολλές φορές.


Αν λάβουμε υπόψη ότι ο συγγραφέας λέει «Τη φύση πρέπει να την πραγματεύεται κανείς επιστημονικά, την ιστορία ποιητικά» τότε ο αναγνώστης καταλαβαίνει γιατί έχει μόνιμα την εντύπωση της ποίησης.
Είναι ένα έργο που σε προκαλεί να κρατήσεις σημειώσεις ή να αντιγράψεις φράσεις του.
Για πρώτη φορά και εγώ κράτησα σημειώσεις και τις οποίες μάλιστα επεξεργάζομαι σε δεύτερη φάση, λες και θέλω η απόλαυση να διαρκέσει, να μη τελειώσει.


Δεν λέω ότι ο SPENGLER ανακάλυψε την αλήθεια, αφού δεν πιστεύει σε αιώνιες αλήθειες,(« Υπάρχουν περισσότεροι του ενός τύπου γνώσης ")αλλά η δική του προσέγγιση («Οι πολιτισμοί είναι οργανισμοί και η παγκόσμια ιστορία είναι η συνολική βιογραφία τους») δίνει απαντήσεις, χαράζει όρια («Οι μεγάλοι στοχαστές των επιμέρους πολιτισμών μοιάζουν με τους πάσχοντες από αχρωματοψία, που δεν γνωρίζουν την κατάσταση τους και ο ένας γελάει με τις πλάνες του άλλου») σου ανοίγει το μυαλό («Όλα τα σύμβολα σημαίνουν μια άμυνα . Είναι έκφραση βαθειάς αποστροφής ανάμεικτης με δέος»), σε βοηθά να ξεφύγεις από μονόδρομους βεβαιοτήτων («Κάτι από τον φόβο που προκαλεί ο κόσμος στον άνθρωπο διατηρήθηκε στη μανία κάθε συστηματικής φιλοσοφίας να εξουδετερώσει το ασύλληπτο, το πάρα πολύ δυνατό για το πνεύμα, με τη βοήθεια εννοιών και ονομάτων» …………«Γνωρίζω το θεό σημαίνει , τον εξορκίζω, τον εξευμενίζω, τον οικειοποιούμαι εσωτερικά»).


Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση όπως την βιώνουμε και όπως ερμηνεύεται από πολλούς διανοητές είναι μια εποχή παρακμής. Ζούμε αυτό που ο SPENGLER αποκαλεί τεχνικό πολιτισμό ,το αντίστοιχο της αυτοκρατορικής Ρώμης (« Ο τεχνικός πολιτισμός είναι το αδήριτο πεπρωμένο ενός πνευματικού πολιτισμού» ………..«Με το ξεκίνημα του τεχνικού πολιτισμού σβήνει τελικά το γνήσιο διακοσμητικό στοιχείο και κατά προέκταση η μεγάλη τέχνη γενικά»…. «Η φαουστική τέχνη πεθαίνει όπως η απολλώνια, η αιγυπτιακή, και κάθε άλλη, από γεροντική αδυναμία, αφού πραγματοποίησε τις εσωτερικές δυνατότητες της, αφού στην πορεία ζωής του πολιτισμού της εκπλήρωσε τον προορισμό της. Οι αναβιώσεις και συγχωνεύσεις παλαιών τεχνοτροπιών παίρνουν τη θέση του πραγματικού γίγνεσθαι. Τελικά σβήνει και η δύναμη των ανθρώπων να θέλουν κάτι άλλο»).


Όμως είναι η πρώτη φορά που οι άνθρωποι μπορούμε, αν πράγματι θέλουμε, να δούμε το μέλλον μας («Για πρώτη φορά, τώρα ένας πολιτισμός (ο φαουστικός) μπορεί να προβλέψει ποιον δρόμο επέλεξε γι αυτόν το πεπρωμένο»)και ξεπερνώντας άγονες αισιοδοξίες να προχωρήσουμε με αυτογνωσία, έστω και με πόνο αφού έτυχε να ζήσουμε σε ύστερη εποχή.


Σαν έργο είναι πασίγνωστο βέβαια και πολυδιαβασμένο, όμως η μετάφραση του στα ελληνικά άργησε 84 χρόνια!!(1919-2003),αλλά και σήμερα είναι συναρπαστικό και αφήνει όποιον θελήσει να το αντικρούσει εκτεθειμένο.
Ο SPENGLER είναι ένας μοναχικός διανοητής αφού δεν απέκτησε διαδόχους ή συνεχιστές του έργου του.

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

Blogs....και γιατί...;

.....και γιατί blogs ....... (πρώτα, βέβαια, έρχεται η ανάγκη και μετά η εξήγηση)
Ο Δυτικός άνθρωπος έχει ανάγκη επικοινωνίας με το άπειρο στο χώρο και στο χρόνο. Η τέχνη του είναι μια συνεχής προσπάθεια επικοινωνίας με το άρρητο και μια συνεχής εξομολόγηση, μια αυτοανάλυση, μια προβολή του εγώ.
Τα blogs είναι η τέλεια εξομολόγηση, με την δυνατότητα της ανωνυμίας που προσφέρει, γίνεται και γνήσια, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος, όπως απαιτεί κάθε ειλικρινής εξομολόγηση. Γρήγορα το παντοδύναμο εγώ και η αδηφάγα αγορά κυριάρχησαν και οδήγησαν στην γνωστή μας μαζικότητα και άρα σε ακόμη ασφαλέστερη ανωνυμία για κάθε εξομολογούμενο και σε εν δυνάμει μεγαλύτερο ακροατήριο για κάθε φουσκωμένο εγώ.
Η άνευρη δυτική δημοκρατία και ο πολτός της καταναλωτικής κοινωνίας άνετα έχουν διαχυθεί στο διαδίκτυο και στα blogs.
Blogaρετε μπας και σωθούμε.
Η άμεση δημοκρατία στοιχειώνει πάλι, αλλά η αγορά του δήμου είχε χώρο και σώματα, είχε αρχηγούς και εχθρούς, είχε αίσθηση της ύπαρξης της, δημιουργούς πολιτισμού και όχι τεχνίτες.
Η λαχτάρα για την επικοινωνία, η δίψα για αναγνώριση της αυταξίας, η αίσθηση του "δεν πάει άλλο", η ελπίδα ότι κάπου υπάρχει κάτι άλλο, μας οδηγούν στην αναζήτηση μιας δικτυακής κοινωνίας με στόχο την πραγματική.

Η προσπάθεια εξομολόγησης μου για το αμάρτημα της δημιουργίας blog, ή αλλοιώς της αυτουπονόμευσης των προσδοκιών από αυτό το νέο παιχνίδι παρατράβηξε.
Τέλος /τέλος το παιχνίδι αξίζει γιατί είναι παιχνίδι. Αμαν πια με την ανάλυση......την εξομολόγηση και το αέναο ψάξιμο στο κενό.